Ludzie  od dawien dawna pragną poznać początki istnienia świata i wszystkiego, co w nim żyje. W dzisiejszych czasach naukowcy zrobili w tej dziedzinie duże postępy, a wyniki ich badań nieraz nas zadziwiają i wprawiają w zachwyt. Nauki przyrodnicze jednak nie mogą odpowiedzieć na wszystkie pytania, zaś religia pomaga nam spojrzeć szerzej na rzeczywistość, częściowo odpowiadając na pytania na temat pierwszych chwil świata. W pierwszym rozdziale Księgi Rodzaju znajduje się tekst opisujący akt Stworzenia Świata. Jest to swego rodzaju poemat, który przez pryzmat wiary opisuje początki historii świata.

Przyczyny Stworzenia Świata

Dlaczego Bóg postanowił stworzyć świat? Bóg nie stworzy świata dlatego, że był do tego przymuszany w jakikolwiek sposób. Bóg uczynił to z własnej i nieprzymuszonej woli. Bóg jako Najwyższe Dobro i Piękno postanowił w swej nieskończonej miłości utworzyć świat, aby na nim objawić soją doskonałość przez dobro, które daje całemu stworzeniu. W pięknie i harmonii świata, która ukazuje się nam poprzez zależność wszystkich bytów, możemy dostrzec odbicie piękna Boga.

Sześć dni stworzenia Świata

Opis stworzenia Świata można podzielić na sześć części, gdyż - jak podaje Biblia - Bóg dokonał stworzenia świata w przeciągu sześciu dni. Czy jednak świat został uczyniony w tak krótkim czasie? Naukowcy powszechnie przyjmują teorię ewolucji, która tłumaczy, że rozwój życia na ziemi to ciągły i nieustanny proces. Kiedy tylko zestawimy ze sobą właśnie teorię ewolucji oraz czas stworzenia świata podany w Biblii dojdziemy do wniosku, że zachodzi między nimi sprzeczność. Wiemy także, że prawda nie jest być podwójna – prawda jest tylko jedna. Trzeba pamiętać, że Mojżesz pisząc pod natchnieniem Ducha Świętego opis Stworzenia Świata nie posługiwał się współczesną chronologią, ale jest to raczej podział na sześć etapów stworzenia, a czas dokonania każdego z nich może być różny i nie musi być równy długości jednego dnia.

Przejdźmy teraz do tekstu. Sześciodniowy opis początków świata to Heksaemeron. Według Biblii świat został stworzony w następującym porządku:

• Dzień pierwszy – stworzenie nieba i ziemi, rozdzieleni światłości od ciemności
• Dzień drugi – rozdzielenie wód nad sklepieniem od wód pod sklepieniem
• Dzień trzeci – oddzielenie suchej powierzchni od mórz, stworzenie roślinności
• Dzień czwarty – stworzenie ciał niebieskich
• Dzień piąty – stworzenie zwierząt morskich i powietrznych
• Dzień szósty – stworzenie zwierząt lądowych oraz człowieka

W opisie stworzenia możemy zauważyć także pewną hierarchię stworzeń. Najpierw zostaje stworzone, to co jest mniej doskonałe, by dojść do tego, co jest bardziej doskonałe. Bóg kocha wszystkie stworzenia, ale o człowieka troszczy się najbardziej (zob. Mt 12,12). Czytając tekst mówiący o tym wielkim dziele musimy pamiętać, że nie jest tam zawarta treść naukowa, ale teologiczna.

Siódmy i ósmy dzień stworzenia.

Bóg stwarza świat w przeciągu sześciu dni, a w siódmym odpoczywa. „A gdy Bóg ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął. Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym; w tym bowiem dniu odpoczął po całej swej pracy, którą wykonał stwarzając.” Słowa są bogate w naukę, bowiem przekazują nam cel całego stworzenia, którym jest kult Boga. Reguła św. Benedykta mówi: „Nic nie może być stawiane ponad służbę Bożą” taki jest właśnie sens naszej egzystencji.

Teologia rozwinęła także jeszcze jedno pojęcie, które nawiązuje do stworzenia świata i jest z nim bardzo związane. Jest to ósmy dzień stworzenia – dzień zmartwychwstania Naszego Pana Jezusa Chrystusa. Dzień siódmy jest zakończeniem pierwszego stworzenia a dzień ósmy rozpoczyna nowe.

Creatio ex nihilo

Kościół katolicki od początków głosi, że Bóg stwarza czas, przestrzeń i materię z niczego – creatio ex nihilo. Gdyby przed istnieniem naszego świata istniały jeszcze inne, Bóg stwarzając nie uczyniłby niczego nadzwyczajnego. Ten dogmat ukazuje nam, że Bóg czyni świat swoja nadprzyrodzoną mocą, a także głosi, że wszystko co istnieje pochodzi od Boga.

Stworzenie człowieka

„Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę” (Rdz. 1, 27) – Stwórca Wszechświata spośród wszystkich stworzeń obdarzył człowieka najwyższą godnością -przewyższają go tyko aniołowie. Jego godność polega na tym, że został uczyniony na obraz Boga. Oznacza to, że Stwórca dał mu nieśmiertelną duszę oraz rozum i wolną wolę.

Kardynał Gapsarri w swym katechizmie pisze:
„Pierwszych ludzi w raju wzbogacił Bóg następującymi darami:
a. uczynił ich doskonałymi co do ciała i co do duszy z wiedzą, odpowiadającą ich stanowi
b. raczył ich przeznaczyć do celu nadprzyrodzonego, dając im sprawiedliwość, świętość, z darem nieskażoności natury, mocą której siły niższe były doskonale poddane rozumowi, i z darem wolności od śmierci i od innych bólów i dolegliwości życia.”
   
Opatrzność Boża a zło

Bóg w swej nieskończonej dobroci troszczy się o wszystkie stworzenia podtrzymując ich istnienie i zachowując je, a w ten sposób wszystko jest zgodne z jego wolą. To staranie nazywane jest Opatrznością Bożą.
Bóg nienawidzi grzechu, ale przez grzech pierworodny człowiek ma skłonność do ich popełniania. Bóg dopuszcza grzech, ponieważ chce zostawić człowiekowi wolną wolę – ludzie to nie marionetki. Sami z pomocą łaski mogą wybierać dobro, lub odrzucając łaskę popełniają zło.

Ponadto Bóg dopuszcza na człowieka zło fizyczne: Czyni to z różnych powodów: by ukarać człowieka za grzech, nawrócić go do Siebie, lub by doświadczyć sprawiedliwego. Należy pamiętać, że Bóg z każdego zła wyprowadza jeszcze większe dobro.